كه در افواه باقىمانده و برخى از آنها را مورخين و مؤلفين اسلامى در تأليفات خود آورده‌اند . از آن جمله است يك نفر دريانورد ايرانى به نام « ناخدا بزرگ بن شهريار رامهرمزى » كه در نيمهء اول قرن چهارم هجرى مىزيسته است « 1 » . او كتابى تأليف كرده مشتمل بر حكايات و داستانهاى عجيب و غريب كه خود شخصا از زبان بازرگانان ايرانى و هندى و عرب و ملاحانى كه در حدود ده قرن پيش ازين بين سواحل شرقى افريقا و ايران و هند تا جنوب چين و ژاپون رفت و آمد داشته‌اند ، شنيده است . داستانهائى كه درين كتاب گردآورى شده عبارتست از حوادث و اتفاقات و مشاهدات عجيب و شگفت‌انگيزى كه اغلب در هندوستان و درياى هند - چه در خشكى و چه در دريا - و جزاير هند رخ داده و يا مشاهده شده است ، نام اين كتاب را كه بعدها به زبان عربى ترجمه شده « عجايب الهند بره و بحره و جزايره » نهاده است . مؤلف كتاب در سرلوحهء تأليف خود مىنويسد : خداوند عجائب و شگفتىهاى گيتى را به ده قسمت تقسيم فرموده نه قسمت آن را به مشرق عالم بخشيد و يك قسمت را به مغرب و شمال و جنوب عطا كرد . از نه قسمت عجائب مشرق هشت قسمت آن را به چين و هند اختصاص داد و يك قسمت را به باقى ممالك مشرق‌زمين . نسخهء فارسى اين كتاب به دست نيامده و معلوم نيست در چه زمانى به عربى ترجمه شده است .

--> ( 1 ) - قدر مسلم در سال 339 هجرى حيات داشته است ( به داستان 29 مراجعه شود ) .